Er zijn zo van die avonden die je even doen stilstaan bij het ogenschijnlijk banale, maar verrassend betekenisvolle belang van een pint op café. Ja, dat lees je goed: het belang van een pint. Of zelfs de prijs van een pint. Want aan die ene pint hing meer vast dan schuim alleen: een goed gesprek, en vooral een overslaande vonk. Een politieke vonk, in mijn geval. Sinds die ene pint hang ik eraan vast: een leven in de politiek. Met veel plezier trouwens.
Aan die ene pint denk ik dus graag terug. Toen ik onlangs gevraagd werd om een lezing te geven aan mijn oud-studentenvereniging Jong N-VA UGent over wat die periode mij heeft bijgebracht, kwam die pint weer bovendrijven. Want die pint was het begin van een mooie periode.
Politiek gaat over keuzes, over hoe je naar de wereld kijkt, over welke toekomst je ziet voor jezelf én voor elkaar. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat elk mens een politieke interesse in zich draagt. De vraag is natuurlijk of die interesse wordt aangewakkerd… en als dat gebeurt, wat je ermee doet. Lang verhaal kort: ik had prijs.
En dat allemaal omdat een medestudent bestuurskunde mij meevroeg naar een café-avond die tegelijk ook een bestuursvergadering bleek te zijn. Ik had die avond nog geen plannen, dus ik dacht: waarom ook niet? Zonder verwachtingen stapte ik binnen, maar ik voelde me meteen welkom, onder meer door toenmalig voorzitter Wout Patyn. Hij gaf me toelichting over Jong N-VA, de vereniging en wat een engagement binnen de partij kan betekenen. Diezelfde avond trad ik toe als bestuurslid.
Zo begon, dankzij die eerste vonk, mijn ‘politieke leven’ bij Jong N-VA UGent. Ik werd vrijwel meteen verantwoordelijk voor de online communicatie, een taak die – niet geheel toevallig – later ook mijn eerste job bij de partij werd. In diezelfde periode begon de motor van onze vereniging stilaan op volle toeren te draaien. We organiseerden lezingen, debatten en vormingsavonden, en gooiden meermaals onze dansbenen los in de Overpoortstraat en omstreken. Het studentenleven zoals het hoort.
Het is via Jong N-VA UGent dat ik Anneleen Van Bossuyt voor het eerst ontmoette. Haar enthousiasme raakte meteen de juiste snaar bij mij. Als studente twijfelde ik om mij expliciet te binden aan een partij, uit schrik voor latere jobkansen. Anneleen nam die twijfel weg, niet met grote woorden, maar door ruggensteun te geven. Het gevoel dat er iemand naast je staat, die in je gelooft en je kansen geeft. In 2018 had ze dan ook weinig overtuigingskracht nodig om me op haar lijst te krijgen voor de lokale verkiezingen in Gent. Vanaf dat moment reed de politieke trein niet langer: hij daverde vooruit.
Mijn persoonlijke hoogtepunt bij Jong N-VA UGent was zonder twijfel het debat in De Zevende Dag, waar ik namens de studenten de verbale degens mocht kruisen met toenmalig rector Rik Van de Walle. Ik herinner me nog scherp de spanning vooraf: het wachten achter de schermen, de zenuwen en de twijfel. Een debat dat voelde als een vuurdoop, en waarvan ik vandaag durf zeggen dat ik het waarschijnlijk anders zou aanpakken. Maar net dát maakt het zo waardevol: je leert, je groeit, en je neemt die ervaring mee. Het leerde me dat overtuiging pas echt kracht krijgt wanneer je ze durft uitspreken – ook als je nog niet alle antwoorden hebt.
Fast forward naar 2024, de moeder aller verkiezingen. N-VA Gent zette lokaal een knalprestatie neer, en ook de vele jongeren op de lijst behaalden sterke resultaten. Jongeren kregen kansen, en grepen ze ook. De uitkomst van de Gentse onderhandelingen is intussen welbekend. Laat ons zeggen dat de stad van licht en liefde zich niet van haar mooiste kant liet zien. Integendeel. Een unieke kans op een ander bestuur werd laten liggen.
Intussen zit ik, samen met negen raadsleden uit onze fractie, een jaar in de oppositie. Met aan het roer onze fractieleidster Anneleen Van Bossuyt, die onlangs nog zonder blikken of blozen aan Vlaanderen vertelde dat ze het burgemeesterschap zou verkiezen boven eender welk ministerschap of nationaal mandaat. Zelfs de doorgaans stoïcijnse Ivan De Vadder kon een glimlach niet onderdrukken. Ik ben er bijna zeker van dat ook hij diezelfde vonk zag die mij – ondertussen zes jaar geleden – overstag deed gaan.
Dat eerste oppositiejaar betekende meteen meedebatteren in de gemeenteraad, dossiers inhoudelijk vormgeven en de paars-groene meerderheid het vuur aan de schenen leggen. Eigenlijk alles wat ik bij Jong N-VA UGent had kunnen oefenen… en waarvan ik ooit had gedroomd. En ja, na de gemeenteraad drinken we samen met de fractie – inderdaad – nog steeds een goeie politieke pint.
Ik werk met trots mee aan het Gentse verhaal van de N-VA: een verhaal van rechten én plichten, van budgettaire verantwoordelijkheid, van veiligheid en Vlaamse identiteit. En ja, dat verhaal slaat aan bij de Gentenaren. Dat hoor ik, dat zie ik. Het wordt elke dag duidelijker dat het huidige beleid vastloopt: het geld is op, en het vertrouwen ook.
De Gentenaar mag er zeker van zijn dat de leidende partij in Vlaanderen ook in Gent klaarstaat om verantwoordelijkheid te nemen.
Ik ben trots dat ik van Gent ben, en trots op die bende N-VA’ers die als studenten – elk op hun manier – aan politiek doen en deden. Jong N-VA UGent is voor mij een fundament. Niet alleen voor mijn cv, maar vooral voor mezelf. Het is het startpunt van een passie die me nog elke dag vooruitduwt. En dat startpunt was – toeval of niet – vloeibaar, met een mooie kraag erop.
Dit is geen pleidooi om meer tijd in cafés door te brengen, en ook geen klassiek politiek betoog. Het is wél een uitnodiging om je eigen politieke interesse de kans te geven om concreet te worden. Ga eens in debat, stel een vraag, praat met je buur over wat hem of haar bezighoudt. En wie weet, slaat er wel een vonk over.
Tegelijk is het ook een pleidooi tegen het doemdeken dat vandaag soms overheerst. In de media klinkt het regelmatig dat Generatie Z apathisch zou zijn, niet betrokken, of dat “de jeugd naar de knoppen is”. Mijn ervaring is net het tegenovergestelde. Ik zie jongeren die wél willen meedenken, die vragen stellen, verantwoordelijkheid opnemen en zich engageren – soms luid, soms stil, maar altijd oprecht.
En dat engagement is vandaag belangrijker dan ooit. We leven in uitdagende tijden: oorlog op ons continent, geopolitieke spanningen, toenemende onveiligheid en een samenleving onder druk. Dat zijn geen verre abstracties meer, maar realiteiten die ook het leven van jongeren raken.
Net daarom kunnen we het ons niet veroorloven om te vervallen in cynisme of apathie. Democratie, vrijheid en welvaart zijn geen vanzelfsprekendheden. Ze vragen betrokken burgers, kritische geesten en jongeren die hun stem durven gebruiken.
Jongeren zijn daarbij niet het probleem, maar een essentieel deel van de oplossing. Ze wachten niet op kant-en-klare antwoorden, maar zijn bereid mee te bouwen aan een samenleving die werkt. Dat engagement begint vaak klein: met een gesprek, een debatavond of een studentenvereniging. Maar net daar ontstaan de ideeën, de overtuigingen en de leiders van morgen.
Voor 2026 geef ik jullie dan ook graag deze boodschap mee: minder doemdenken en meer vertrouwen. In elkaar, in onze democratie en in een generatie die meer in haar mars heeft dan haar vaak wordt toegedicht. Één vonk kan genoeg zijn om iets in beweging te zetten. En ja: sommige pinten blussen geen vuur, ze wakkeren het net aan.
